synonimy: A.durior, A. sipho / rodzina: Aristolochiaceae / dorasta do 10m, 1-2m rocznie / stanowisko: półcień, cień

Imponujące pnącze o wielkich, sercowatych, dachówkowato ułożonych liściach, które jesienią przebarwiają się na żółto. Tworzy nieprzebytą dla wzroku, chłodną, cienistą osłonę – stosowany był do porastania altan przy dworkach szlacheckich (stąd zwany jest czasem „szlacheckim pnączem”). Wymaga gleb żyznych i wilgotnych, stanowiska zacienionego (wystawa zachodnia, północna) i osłoniętego od wiatru (z uwagi na wielkie liście) oraz mocnych podpór. Mrozoodporny. Kwitnie w maju i czerwcu niezbyt okazałymi lecz interesującymi kwiatami o fajkowatym kształcie, ukrytymi między liśćmi. W naszym klimacie rzadko owocuje (owoce przypominają kształtem niewielkiego ogórka).

Dzięki wielkim liściom nadaje przestrzeniom ogrodowym tropikalnego charakteru – szczególnie jeśli w jego towarzystwie wysadzimy inne cieniolubne rośliny o wielkich liściach (np. lepiężniki, astilboides azjatycki) lub duże paprocie (długosz królewski lub pióropusznik strusi).

 

Kokornak wielkolistny

Kokornak wielkolistny

Kokornak - aristolochia

Niepozorny kwiatostan kokornaku

Niepozorny kwiatostan kokornaku

 

Podpory

Kokornak owija się wokół podpór łodygami, wymaga mocnych podpór. Służą mu podpory pionowe – pręty, liny stalowe lub elastyczne rozmieszczone co ok. 30-40 cm, także kraty drewniane i metalowe o szerokim rozstawie. Optymalna wysokość podpory to około 8 m,  szerokość 3 m, odległość od ściany 10 cm.

Interesująco wygląda kokornak rosnący na jednej tylko linie (słup zieleni) lub np. dwóch lub trzech rozmieszczonych co 30 cm i sięgających do 8-10m (bardzo wysoki, wąski pasek zdyscyplinowanej zieleni). Nasadzenia takie można powtarzać w regularnych odstępach.

 

Pędy kokornaku owijające się wokół pręta.

Pędy kokornaku owijające się wokół pręta.

 

Kokornak na słupie otoczonym przez "półkolumny".

Kokornak na słupie otoczonym przez „półkolumny”.