rodzina: Caprifoliacea – przewiertniowate / dorasta do 5-6m, 0,5-1m rocznie / stanowisko: półcień, cień


Rodzaj Lonicera podzielony jest na dwa podrodzaje: Lonicera (suchodrzew) oraz Caprifolium (wiciokrzew). Do podrodzaju suchodrzew należą krzewy o wyniesionych pędach, spośród nich najbardziej godna uwagi wydaje się być pochodząca z Syberii, niezawodnie mrozoodporna jagoda kamczacka – Lonicera caeruela (suchodrzew siny). Do podrodzaju Caprifolium – wiciokrzew – należą pnącza o pędach
owijających się wokół podpór, o ozdobnych, często pięknie pachpernących,
miododajnych, rurkowatych kwiatach zebranych po kilka i wyrastających parami w kącikach liści lub na szczytach pędów. Błyszczące, czerwone jagody pojawiające się jesienią mogą być pokarmem dla ptaków. Liście zielone lub sinozielone, często zrośnięte parami (stąd np. nazwa „przewiercień” – liść zdaje się być przewiercony łodygą). Wiciokrzew preferuje słoneczne lub lekko zacienione, najlepiej osłonięte i wilgotne miejsca o przeciętnej glebie. Źle znosi suszę – jest wówczas szczególnie podatny na atak mszyc czy mączniaka.

Wiciokrzew to piękne pnącze ogrodowe – słodko pachnące kwiaty powodują, że jest szczególnie interesującą rośliną do obsadzania miejsc, w których często się przebywa – furtek, altan, tarasów, łuków nad ścieżkami. Kwitnie długo. Czasem stosowany do urozmaicania nasadzeń przy autostradach – wymaga jednak troskliwie wybranego siedliska: najlepiej lekko ocienionego, stale zasobnego w wodę (ale nie podmokłego).

Podpory:
Wiciokrzew owija się wokół podpór pędami. Wymaga podpór o elementach pionowych, lin montowanych pionowo lub wachlarzowato, kratownic o dużych oczkach, pergol, trejaży. Efektownie wygląda wiciokrzew podparty elementami systemu Zielony Front (kolumnami, łukami, półkolumnami przytwierdzonymi do muru lub okalającymi słupy). Podpory powinny mieć około 3 m wysokości, jeśli wiciokrzew sadzony jest przy murze minimalna odległość montażu podpory powinna wynosić 5 cm.

Wybrane odmiany i gatunki:
Lonicera acuminata – wiciokrzew zaostrzony – odmiana zimozielona o podługowatych liściach pokrytych włoskami; kwiaty kremowe. Gatunek azjatycki, w Polsce całkowicie mrozoodporny (choć w ostrzejsze zimy na stanowisku słonecznym liście mogą nieco podmarzać). Obok Hedera helix świetne pnącze zimozielone, interesujące między innymi na żywopłoty. Nie jest zbyt podatny na typowe choroby wiciokrzewów: mszyce i mączniaka.

Lonicera caprifolium – wiciokrzew przewiercień (kapryfolium) – bardzo często uprawiany w naszych ogrodach. Górne liście charakterystycznie zrośnięte parami, „przeszyte” łodygą. Kwiaty kremowe, pachnące, obfitujące w nektar. Podatny na mszyce i mączniaka prawdziwego – szczególnie gdy jest niedostatecznie podlewany.

Lonicera henryi – wiciokrzew Henryiego

Lonicera japonica ‚Aureoreticulata’ – wiciokrzew japoński – na liściach charakterystyczna siateczka żółtych nerwów

Lonicera japonica ‚Purpurea’ – wiciokrzew japoński – odmiana nie gubi liści: jesienią i zimą liście czerwienieją.

Lonicera periclymenum

Lonicera periclymenum – wiciokrzew pomorski – spotykany w naturalnych siedliskach północnej i zachodniej Polski; chroniony. Ze względu na wyższą mrozoodporność i mniejszą podatność na typowe choroby wiciokrzewów odpowiedniejszy do uprawy w naszych warunkach. Polecane odmiany: „Chojnów”, „Graham Thomas”, „Serotina”.

Lonicera sempervirens – wiciokrzew wiecznie zielony – szczególnie cenna odmiana (bardziej mrozoodporna od gatunku) to „Blanche Sandman”